FATFORM serveert smakelijke ratatouille

FATFORM is een vrijwilligersorganisatie die het kunstklimaat in Amsterdam Zuidoost wil verlevendigen. Bovendien denkt de organisatie niet benauwd; waar mogelijk presenteert het crossovers tussen verschillende kunstdisciplines. Deze zomer organiseert FATFORM een prachtige ‘puur visuele’ tentoonstelling in een  slooprijpe parkeergarage.

In de bocht van de spiraalvormige route die parkeerdekken met elkaar verbindt, ligt een Daimler Sovereign hulpeloos op z’n kop. Deze installatie van Lotte Geeven werd gesponsord door onder meer De Nederlandsche Bank. Dat is bizar. Want is zo’n Daimler niet een van de favoriete vervoermiddelen van bankiers? En laat ‘Sovereign’, zoals de installatie heet, nou niet juist zien dat het zo langzamerhand is afgelopen met de soevereiniteit van bankiers?
Ik geef toe, dit is mijn interpretatie, en natuurlijk kan ik het helemaal mis hebben. Of nee, ik kan het natuurlijk NIET mis hebben, want het is MIJN interpretatie. Dus ik doe het helemaal volgens het plan van Daniela Bershan, kunstenaar en oprichtster van FATFORM. ‘We wilden een tentoonstelling inrichten met werken die heel fysiek en visueel zijn, maar die geen grote borden met uitleg nodig hebben’, legt zij uit. ‘Dat slaat toeschouwers maar dood, omdat zo’n uitleg vaak onbegrijpelijk is. Wij willen kijkers directe ervaringen bieden.’

PRESENT FOREVER heet de tentoonstelling, waarvoor FATFORM de beschikking kreeg over parkeergarage Klieverink, die eigenlijk dit voorjaar al gesloopt zou worden. Tentoonstellingsontwerper Bas Oudt en mede-organisatoren Ad de Jong en

Sam Geer van der Klugt

Manuel Klappe vroegen 55 hedendaagse in Amsterdam werkende kunstenaars om een bijdrage te leveren. Het resultaat is de moeite waard, juist door de veelvormigheid van de werken. In de parkeergarage hangen levensgrote prachtige, mysterieuze pasteltekeningen van Sam Geer van der Klugt en een serie felgekleurde pastelschilderijen van Jacobine de Rooij. Verder zien we mooi 2D-werk van Rik Meijers en Koen DeLaere. Hamid El Kanbouhi laat er stripachtige tekeningen zien die deel uit maakten van zijn tentoonstelling eerder dit jaar in De Hallen in Haarlem.

De enorme ruimte die de parkeergarage biedt, leent zich natuurlijk

Jacobine de Rooij

ook voor sculpturen en 3D-installaties. Die zijn er dan ook volop, zoals het mooie clustertje van drie beelden van Henk Visch, dat ook in een gewone tentoonstellingszaal niet zou misstaan. Spannender zijn de werken die speciaal voor de parkeergarage zijn gemaakt, zoals Orbitoclast van initiatiefneemster Daniela Bershan. Dat werk doet enigszins denken aan de vleugellamme vliegtuigjes van Panamarenko, net zo fragiel en ogenschijnlijk onbeholpen. Dit skelet van fraaie houten piramidevormen dat door keukenfolie bij elkaar wordt gehouden, slingert zich over het hek naar een hoger gelegen parkeerdek. Hoe je ook kijkt, nooit krijg je het geheel volledig in beeld. Bovendien ga je je afvragen hoe het gevaarte zo in balans kan blijven, want op het lagere dek speelt het gevaarte voetje-van-de-vloer. Dan zie je twee ijzeren kettingen waar deze Orbitoclast kennelijk aan hangt.

Orbitoclast van Daniela Bershan

Thuis kon ik niet laten om toch even op te zoeken wat een Orbitoclast is. Blijkt een nogal discutabel instrument te zijn dat hersenchirurgen halverwege de vorige eeuw gebruikten om  min of meer op goed geluk – zonder beeld van het geheel! – de verbinding tussen de frontale hersenkwabben en de rest van de hersenen te breken. Dat was destijds de oplossing tegen psychische stoornissen. Hoe we met deze kennis die Orbitoclast hier moeten duiden, geen idee. Hoeft ook niet. Het beeld is voldoende; mooi werkstuk!

Vooruit, nog eentje dan uit de rijke oogst van Present Forever; de houten golfbaan van Sachi Miyachi. Fraai ambachtelijke timmerwerk, maar bovendien een confrontatie met een onmogelijke opgave. Zelfs Tiger Woods zou de hole hier niet zomaar klaren. Niet voor niets heet het werk The Field – an exercise to be an optimist.
Eigenlijk slaat die titel op deze hele tentoonstelling van FATFORM. Want je moet een enorme optimist zijn om zoveel fraais

The Field – an exercise to be an optimist van Sachi Miyachi

bij elkaar te brengen in deze uithoek van de Bijlmer, waar je normaal gesproken niet zo’n fraaie tentoonstelling verwacht. Aan de andere kant geldt dat ook voor dat Duitse stadje Kassel, waar heel veel Nederlanders deze zomer voor beeldende kunst naar toe reizen. Van die liefhebbers vraagt een bezoekje aan Present Forever veel minder moeite; en het is een stuk beter te genieten dan de Documenta.

Advertenties