Laatste kans: Gullivers overvloed in Utrecht

Nog te zien tot a.s. zondag 22 juli: Gullivers Verzamelingen, de overdonderende uitstalling van  honderden verzamelingen van kunstenaar/fotograaf Pet van de Luijtgaarden in de Jaarbeurs in Utrecht.

Als er dit weekend geen gekke dingen gebeuren, zal Bradley Wiggins zondag in Parijs gehuldigd worden als winnaar van de Tour de France. Als eerste Brit. Zelfs Tom Simpson was zo ver niet gekomen. Daar moest ik aan denken toen ik in Hal 1 van de Jaarbeurs in Utrecht langs de honderden verzamelingen liep die kunstenaar/fotograaf Pet van de Luijtgaarden had uitgestald/laten uitstallen. Wielerplaatjes waren eind jaren zestig mijn eerste verzamelobjecten. Je kreeg ze bij een pakje kauwgom van het obscure merk Velo. Dat was in ieder geval na 1965, want mijn grootste schat was het plaatje van Tom Simpson waarop hij in de regenboogtrui poseert. Die had hij in 1965 veroverd bij de wereldkampioenschappen in San Sebastian.
Later had ik andere verzamelmanies: suikerzakjes, boeken van Bob Evers en jokers uit kaartspellen om er maar drie te noemen. Die verzamelingen zijn allemaal verloren gegaan.  Verdwenen bij mijn talrijke verhuizingen of bewust afgestoten.

Pet van der Luijtgaarden te midden van Gullivers Verzamelingen

Drie jaar verzamelen

Blijkbaar zijn er meer mensen die na verloop van tijd hun ‘stofnestjes’ kwijt willen. Want Pet van de Luijtgaarden brengt naar eigen zeggen dagelijks uren door op internet op zoek naar verzamelingen of aanvullingen op de verzamelingen die hij al heeft.
Het resultaat van drie jaar verzamelen van verzamelingen – aangevuld met collecties van verzamelaars die nog niet van hun spulletjes willen scheiden – laat hij in de Jaarbeurs zien in de vorm van een honderd meter lange Gulliver die uitgestrekt op de vloer ligt. De honderden verzamelingen – vaak op kleur uitgestald door tientallen vrijwilligers – vormen het lijf van de reus uit het boek van Jonathan Swift. Een wandeling langs de ledematen van Gulliver roept regelmatig nostalgie op. Bijvoorbeeld bij al die veelkleurige LP-hoezen en cassettebandjes. Ja, daar had ik er destijds ook tientallen van. Inmiddels allemaal afgestoten, inclusief de bijbehorende spelers, anders had ik kinderen nog kunnen laten horen hoe uit die vreemde doosjes muziek kon komen.
Ook postzegels, suikerzakjes, ansichtkaarten en luciferdoosjes herken ik van eigen kortstondige verzamelbuien.

Tandenborstels?
Zijn dit wellicht nog normale verzamelobjecten, Van de Luijtgaarden bracht ook verzamelingen bij elkaar van objecten die ik met de beste wil van de wereld nooit als verzamelwaardig had gezien. Wie begint er in hemelsnaam tandenborstels te verzamelen. Of de verpakkingen van Happy Meals van McDonalds? En waarom? Barbies kan ik me wel weer voorstellen. En Batman-parafernalia ook. Maar pluchen kikkers?

De uitstalling is overweldigend en af en toe vervreemdend. Er liggen bijvoorbeeld zo’n tienduizend zwart/wit-foto’s als een kamerbreed tapijt uitgestrekt. Die zie je, maar tegelijkertijd zie je die ook niet. Ik moest moeite doen om me op een enkel plaatje te concentreren; mijn oog trok sneller verder dan mijn hersens een beeld konden verwerken.
Soms ook zag ik aanvankelijk alleen kleurige banen naast elkaar en drong pas daarna tot me door wat ik eigenlijk zag: modelautootjes op kleur gesorteerd. Of ballpoints.
Gullivers Verzamelingen is fascinerend. Bovendien komt de boodschap van Van de Luijtgaarden over: we leven in een cultuur van absurde overvloed.

Advertenties