Kunst brengt in beweging

“Weet jij waar Mannheim ligt”, vraagt mijn lief.
Mijn topografische kennis van Duitsland is beroerd, maar dat probeer ik te verbergen: “Hoezo?”
“Daar is een retrospectief van Pipilotti Rist.”
We raadplegen treinverbindingen, rekenen met autokilometers en benzineprijzen, overwegen en wikken over kosten en baten. Het is een oneerlijke strijd; tijd, afstand en geld versus Pipilotti. De Zwitserse videokunstenares verliest. Voorlopig.
Maar vandaag of morgen komen we iets anders tegen en valt de berekening anders uit. Want als je de smaak eenmaal te pakken hebt, houdt kunst je in beweging.

Fysiek
Hoewel we Mannheim nu even te ver vinden, zou het eigenlijk een perfect doel zijn. We zijn er nooit geweest en ongetwijfeld is er niet alleen een museum, maar nog wel meer te beleven. Want zo gaat het vaak. Een tentoonstelling is de drijfveer, maar een leuk restaurant, een gezellig plein of een prachtig park zijn vaak interessante bijvangsten.
En anders zijn er wel treinpassagiers die verbazen of ontroeren. Zoals die lieve oude man die bij het zien van mijn iPad onlangs vroeg: ‘Is dat nou een facebook?’
Enfin, voor zzp’ers die een groot deel van de tijd thuis achter hun bureau zitten, is kunst kijken een geweldige nooduitgang.

Mentaal
Kunst brengt ook op een andere manier in beweging. Sinds ik Hockney in Londen zag – ja, ik heb het beloofd, ik kom er later deze week op terug – ben ik met die man bezig. Ook dat is een reis. Omdat ik zo geboeid ben door die man, lees ik over hem, ontdek ik steeds meer en raak ik op onvermoede zijpaden. Een voorbeeld: ik ontdekte dat Hockney al ruim dertig jaar geleden de decors voor de opera ‘The Rake’s Progress’ van Strawinsky had ontworpen.
Zo’n feit nodigt uit tot nieuw graafwerk, wat met Google als gereedschap natuurlijk een peuleschil is. Inmiddels weet ik dat die opera geïnspireerd is op acht gravures van de Engelse kunstenaar William Hogart (1696-1764). Wat hem interessant maakt, is dat hij een van de eerste was die verhalende series tekende of schilderde. Daarmee maakte Hogart voorlopers op beeld- en stripverhalen.
(Intussen luister ik via Spotify naar The Rake’s Progress).

Creatief
Ten slotte wakkert het kijken naar kunst creativiteit aan. Voor mij is dat in de loop van de tijd een belangrijk criterium geworden. Een tentoonstelling is voor mij in ieder geval de moeite waard als ik daardoor zin krijg om zelfs iets te maken. Bovendien, door te proberen zelf iets te maken, groeit de waardering voor de echte kunstenaars.

Als voorbeeld mijn ‘Lunch voor Irene’, geïnspireerd op de fotocollages van Hockney.

Morgen gaan we op pad en weer iets nieuws zien!

Advertenties